บท 6 ทางไปพรหมโลก (ต่อ)

          ฝ่ายนางลูกสุกรตัวนั้น   ตายจากชาตินั้นได้ไปเกิดในราชตระกูลในสุวรรณภูมิ   ตายจากนั้นเกิดในกรุงพาราณสี   ตายจากนั้นเกิดในเรือนพ่อค้าม้าที่ท่าสุปปารกะ   ตายจากนั้นเกิดในเรือนของนายเรือที่ท่าคาวิระ   ตายจากนั้นเกิดในเรือนของอิสรชนในเมืองอนุราชบุรี   ตายจากนั้นเกิดเป็นธิดาในเรือนของกุฎุมพีชื่อสุมนะในเภกกันตคาม  ในทิศทักษิณของเมืองนั้น  มีชื่อว่า  สุมนาตามชื่อของกุฏุุมพี    ต่อมาบิดาของนางได้พาย้ายไปสู่แคว้นทีฆวาปีอยู่ในบ้านชื่อมหามุนีคามฯ    อำมาตย์ของพระเจ้าทุฏฐคามณีนามว่า   ลกุณฎกะอติมพระไปที่บ้านนั้นด้วยกรณียกิจบางอย่าง   เห็นนางแล้วทำการมงคลอย่างใหญ่  ได้พานางไปสู่บ้านมหาปุณณคาม

บท 6 ทางไปพรหมโลก

          ทางไปพรหมโลก  ได้แก่สมถกรรมฐาน  มีอารมณ์ 40  แบ่งออกเป็น 7 หมวด  คือ  กสิณ 10   อนุสสติ 10   พรหมวิหาร 4   อาหาเรปฏิกูลสัญญา 1   จตุธาตุววัตถาน 1     ซึ่งมีความพิศดารได้เขียนไว้อีกเล่มหนึ่งต่างหาก    โดยใช้ชื่อว่า  "จิตตภาวนา"  หรือ  "ธรรมปฏิบัติ"   และอีกเล่มหนึ่งได้เขียนเป็นทำนองปุจฉาวิสัชนา  ให้ชื่อว่า  "คำถาม-คำตอบ  เรื่องวิปัสสนากรรมฐาน"  ดังนั้น   ในเล่มนี้จะขอยกไว้ไม่นำมาแสดงไว้ในที่นี้อีก   ท่านผู้ประสงค์จะทราบก็โปรดติดตามหาดูได้ในหนังสือดังที่กล่าวมาแล้วนั้น

บท 5 ทางไปสวรรค์ (ต่อ)

มหากุศลมี 8 ประการ

1. โสมนสฺสสหคตํ   ญาณสมฺปยุตฺตํ   อสงฺขาริกํ     เวลาทำบุญมีความดีใจ  ปรารถนานิพพาน  ทำบุญเอง
2. โสมนสฺสสหคตํ   ญาณสมฺปยุตฺตํ   สสงฺขาริกํ     เวลาทำบุญมีความดีใจ  ปรารถนานิพพาน  มีผู้ชักชวนจึงทำบุญ

บท 5 ทางไปสวรรค์

          คำว่า "สวรรค์"  นี้  ตามรูปศัพท์ภาษาบาลี  แปลว่า  เลิศด้วยดีก็ได้   แปลว่า  มีอารมณ์ดีงามก็ได้   และแปลว่า  เป็นที่ข้องอยู่ติดอยู่แห่งสัตว์ทั้งหลายก็ได้

บท 4 ทางไปมนุษย์

          มนุษย์   ตามความหมายทางภาษาบาลีมีได้หลายนัย  เช่น  ผู้มีใจสูง,  ผู้รู้สิ่งที่เป็นประโยชน์และสิ่งทีไม่เป็นประโยชน์,  ผู้เป็นเหล่ากอของผู้รู้,  ผู้ที่จะได้เกิดมาเป็นมนุษย์   ก็เพราะได้อาศัยธรรมของมนุษย์  ได้แก่ศึล 5   และกุศลกรรมบถ 10    เป็นคุณธรรมที่จะเสกสรรปั้นปรุงให้เป็นคน    ถ้าใครขาดธรรมทั้ง 2 หมวดนี้   ก็จัดว่าเป็นคนไม่เต็มคน   เหตุดังนี้นท่านจึงแบ่งมนุษย์ออกเป็น 5 จำพวกคือ

บท 3 ทางไปสัตว์เดียรฉาน

          สัตว์เดียรฉาน   มีมากเช่น  ช้าง  ม้า  วัว  ควาย  หมู  หมา  เป็ด  ไก่  นก  หนู  กุ้ง  หอย  ปู  ปลา  เป็นต้น   โดยส่วนมาก  โมหะคือความหลงเป็นผู้นำไปเกิด   ดังมีหลักฐานปรากฎอยู่ในอัฏฐกถารับรองไว้ว่า

บท 2 ทางไปเปรตและอสุรกาย

          เปรต  ได้แก่ผู้ที่่ตายไปแล้ว  ไปเกิดในอบายภูมิที่ 2 คือ  ภูมิของเปรต  เปรตนั้นมี 12 จำพวก  มีตัณหาชิตาเปรต  ปรทตูปชีวิเปรต  เป็นต้น   บางจำพวกปากเท่ารูเข็มก็มี  บางจำพวกมือเท่าใบตาลก็มี   บางจำพวกถูกไฟเผาอยู่เป็นนิจก็มี   บางจำพวกมีไฟพุ่งออกมาจากปากก็มี  บางจำพวกอาศัยทานที่บุคคลอื่นอุทิศให้ก็มี   เปรตนั้นชาวบ้านทั้งหลายชอบนิยมเรียกกันว่า  "ผีหลอก"